Φοβικοί VS Φοβικών. Και τι θα γίνει με όλους τους υπόλοιπους;

Έχουμε λοιπόν τους φοβικούς: Πολλά διαφορετικά είδη αναπτύσσονται σε αυτή την ομάδα: νέοι Λιακόπουλοι, ηλικιωμένοι, συμπλεγματικοί έλληνες που ζουν με φόβους. Φόβος για τον ξένο, φόβος για τον έγχρωμο, ομοφοβικούς, φόβος για το που πάει η κοινωνία, φόβος για την ανικανότητα των νέων, φόβος για το μπάχαλο της Ελλάδας (βλ. κλασσικό motto ότι "τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτή τη χώρα"), φόβος να βγεις από το σπίτι σου μετά τις 11, φόβος για τον δίπλα, φόβος να παθιαστείς, φόβος να αγαπήσεις, φόβος να τσαλακωθείς, φόβος για το τι θα πει ο δίπλα, φόβος για το πώς να χαιρετίσεις, φόβος για το τι θα φας (μην είναι και παλαβό το κρεατάκι), φόβος για το πού θα παίξουν τα παιδιά σου, φόβος για το πού θα καταλήξουν τα παιδιά σου, φόβος για το τι θα φορέσουν τα παιδιά σου, φόβος για το αν θα πέσουν τα παιδιά σου (ε, βάλτε τα σε μια γυάλα επιτέλους να ησυχάσουμε).

Έπειτα έχουμε και άλλα είδη φόβων, πιο μεταφυσικά: Φόβος για το μέλλον, φόβος για το άγνωστο, φόβος για το πού πάει η ανθρωπότητα, φόβος για το πού πάει η σχέση, φόβος για το τι θα μας συμβεί, φόβος για το αν θα έρθει η καταστροφή (πλησιάζει beware!!!).

Προτείνω λοιπόν να συνεχίσουν όλο και περισσότεροι να φοβούνται, να είναι ανασφαλείς, να μην παίρνουν πρωτοβουλίες, να τα παρατάνε στην 1η δυσκολία, να μένουν σπίτι, να φτιάχουν το δικό τους κόσμο, να φοβούνται το δίπλα τους, να φεύγουν για κάπου πιο σίγουρα...Έτσι λοιπόν θα πάμε με ασφάλεια μπροστά.