...κ το λυρικό ξεκίνημα...

Νύχτα πλάκωνε τις σκεπές της Αττικής γης, πάνω από την οποία ξεπρόβαλαν γκρίζα κατασκευάσματα παρανοϊκής αρχιτεκτονικής. Μέσα σε αυτά ανέπνεε ο απλός λαός, η αστική τάξη, η νέα εργατιά της 8ωρης καθηλωτικής γραφειοκρατικής ακινησίας, χάριν επιβίωσης και αέναης διαιώνισης του είδους. Οι αρχές αυτής ταυτίζονταν με τον ανταγωνισμό, την ανάδειξη του εργαζόμενου του μήνα, παραδομένης στο χαρούμενο «χάπι» της επαγγελματικής ανέλιξης με οποιοδήποτε κόστος και της προοπτικής αύξησης της δύναμης, της αγοραστικής και ως προέκταση αυτής, της κοινωνικής αποδοχής. Γενιές που εκπαιδεύτηκαν όχι για να γευτούν τη χαρά της μόρφωσης και της αποκάλυψης αναρίθμητων πλευρών αλήθειας προς γνώση και κριτική, αλλά για να υπηρετήσουν τις κατά τόπους δυνάμεις παραγωγής χρήματος, με τον καλύτερο τρόπο. Γενιές που έμαθαν να εργάζονται σκληρά για να απορροφήσουν μαζικά τη γνώση, πολλές φορές σε 12 ωρη συνεχή και καθημερινή βάση και με ταχύτατους ρυθμούς ώστε να αποκτήσουν «εφόδια» από πολύ μικρή ηλικία και να έχουν το χρόνο να προσθέσουν και άλλα όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Οι πρόγονοί τους θέλησαν, με τις καλύτερες προθέσεις, να γαλουχήσουν απόγονους έτοιμους να αντιμετωπίσουν τη νέα τάξη πραγμάτων, μόνο που η νέα τάξη δεν ήταν έτοιμη να απορροφήσει η ίδια τις ορδές έτοιμων ανθρώπινων παραγωγικών μονάδων που αναπτύσονταν μέσα στους πυρήνες της. Η παραγωγή αυτή, για να μιλήσουμε σε όρους της τάξης, είχε εύρος αλλά όχι βάθος γνώσης. Δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι παλιότερες γενιές, κινούμενες υπό το πρίσμα του καλύτερου και ευτυχέστερου μέλλοντος για τα παιδιά τους, ανεξάρτητα αν αυτά αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης και απαξίωσης όσων είχαν με πολύ σκληρή δουλειά κατακτήσει. Με το πέρας των γενεών επήλθε και το «πέρας» των παλαιότερων αξιών. Η αξία της οντότητας μετράται πλέον σε ποσότητες ιριδίζοντων χαρτιών διαφόρων χρωμάτων. Ευγενείς στους έχοντες γιατί από αυτούς μπορούμε να επωφεληθούμε, άλλωστε οι υπόλοιποι είναι αόρατοι. Είναι ευτυχές το γεγονός ότι οι οντότητες σε ηλικίες προ της πραγματικής εξόδου στην παραγωγική «αρένα» , όσο κι αν καταπιέζονται πλευρικά, γεννούν και αναπτύσσουν ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις, τις οποίες και αν καταφέρουν να διατηρήσουν μέσα στο χρόνο, αυτές λειτουργούν ως αντισώματα και εκπέμπουν την πραγματικότητα όπως θα έπρεπε να είναι...