Ο Woody Allen έχει μεγαλώσει (σ.σ.άτιμα γεράματα, πλέον δεν εμφανίζεται ούτε καν στις ταινίες του). Μαζί του, δυστυχώς/ευτυχώς έχει ξεθυμάνει και ο γνωστός ψυχωτισμός του. Στην τελευταία του ταινία, επέλεξε να "πιάσει" ένα θέμα, το οποίο ίσως τη δεκαετία του 70 να θεωρούνταν "προοδευτικό". Πλέον, το τρίο δεν μας κάνει καμία εντύπωση ούτε είναι δείγμα ανευ ορίων και χωρίς περιορισμούς τρόπου ζωής.
Η Christina και η Vicky μοιάζουν απόλυτα, απλά η μία τολμάει να ακολουθήσει τα "πάθη" της, ενώ η Vicky "συμβιβάζεται" σε ένα προκαθορισμένο τρόπο ζωής. Βρίσκει ένα "καλό" παιδί, με το οποίο φυσικά και προχωρά σε γάμο. Η γνωριμία της όμως με τον "καλλιτέχνη" ο οποίος δεν έχει κανένα πρόγραμμα στη ζωή του (ό,τι βρέξει ας κατεβάσει δλδ), τη συγκινεί. Φυσικά και όταν βλέπει την τρελάρα Cruz με το όπλο αποφασίζει να τα γειώσει όλα και να ξαναγυρίσει στον ασφαλή τρόπο ζωής της.
Καταλαβαίνουμε τι ήθελε να πει ο Woody αλλά χρησιμοποιεί ξεπερασμένη γλώσσα. Ούτε το status του αναμαλλιασμένου "φιλελεύθερου' καλλιτέχνη μας κάνει εντύπωση (c'est passe), ούτε η persona της κοπελίτσας, Christina, που ψάνει να βρει τον εαυτό της, το άγνωστο κλπ. κλπ. μας αγγίζει (childish). Ο ρομαντισμός έχει "πεθάνει" και είναι γραφικός σήμερα. Γενικά όλες οι προσωπικότητες στο έργο ήταν προβληματικές-κονφορμιστικές. Ακόμα και το "καλό" παιδί σου προκαλούσε απροκάλυπτα τόσο απόλυτηηηηηη βαρεμάρα (όπως και έπρεπε για τις ανάγκες του έργου). Μόνος συμπαθής ο ρόλος της Maria-Elena, μάλλον επειδή η Cruz έχει πλέον αποκτήσει ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ στο πανί.
P.S.: Ξέχασα να αναφέρω τη Judy Nash (Patricia Clarkson) που έμεινε με το ανεκλπήρωτο όνειρο και ωθούσε τη Vicky να την "κάνει" με τον καλλιτέχνη (σώθηκε άραγε που δεν την άκουσε???). Όλα αυτά εννοούνται όταν έχεις πάνω από μία επιλογή και δεν σου προσφέρεται η ψευδαίσθηση του "δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά".
Η Christina και η Vicky μοιάζουν απόλυτα, απλά η μία τολμάει να ακολουθήσει τα "πάθη" της, ενώ η Vicky "συμβιβάζεται" σε ένα προκαθορισμένο τρόπο ζωής. Βρίσκει ένα "καλό" παιδί, με το οποίο φυσικά και προχωρά σε γάμο. Η γνωριμία της όμως με τον "καλλιτέχνη" ο οποίος δεν έχει κανένα πρόγραμμα στη ζωή του (ό,τι βρέξει ας κατεβάσει δλδ), τη συγκινεί. Φυσικά και όταν βλέπει την τρελάρα Cruz με το όπλο αποφασίζει να τα γειώσει όλα και να ξαναγυρίσει στον ασφαλή τρόπο ζωής της.
Καταλαβαίνουμε τι ήθελε να πει ο Woody αλλά χρησιμοποιεί ξεπερασμένη γλώσσα. Ούτε το status του αναμαλλιασμένου "φιλελεύθερου' καλλιτέχνη μας κάνει εντύπωση (c'est passe), ούτε η persona της κοπελίτσας, Christina, που ψάνει να βρει τον εαυτό της, το άγνωστο κλπ. κλπ. μας αγγίζει (childish). Ο ρομαντισμός έχει "πεθάνει" και είναι γραφικός σήμερα. Γενικά όλες οι προσωπικότητες στο έργο ήταν προβληματικές-κονφορμιστικές. Ακόμα και το "καλό" παιδί σου προκαλούσε απροκάλυπτα τόσο απόλυτηηηηηη βαρεμάρα (όπως και έπρεπε για τις ανάγκες του έργου). Μόνος συμπαθής ο ρόλος της Maria-Elena, μάλλον επειδή η Cruz έχει πλέον αποκτήσει ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ στο πανί.
P.S.: Ξέχασα να αναφέρω τη Judy Nash (Patricia Clarkson) που έμεινε με το ανεκλπήρωτο όνειρο και ωθούσε τη Vicky να την "κάνει" με τον καλλιτέχνη (σώθηκε άραγε που δεν την άκουσε???). Όλα αυτά εννοούνται όταν έχεις πάνω από μία επιλογή και δεν σου προσφέρεται η ψευδαίσθηση του "δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά".
