Φοβικοί VS Φοβικών. Και τι θα γίνει με όλους τους υπόλοιπους;

Έχουμε λοιπόν τους φοβικούς: Πολλά διαφορετικά είδη αναπτύσσονται σε αυτή την ομάδα: νέοι Λιακόπουλοι, ηλικιωμένοι, συμπλεγματικοί έλληνες που ζουν με φόβους. Φόβος για τον ξένο, φόβος για τον έγχρωμο, ομοφοβικούς, φόβος για το που πάει η κοινωνία, φόβος για την ανικανότητα των νέων, φόβος για το μπάχαλο της Ελλάδας (βλ. κλασσικό motto ότι "τίποτα δεν λειτουργεί σε αυτή τη χώρα"), φόβος να βγεις από το σπίτι σου μετά τις 11, φόβος για τον δίπλα, φόβος να παθιαστείς, φόβος να αγαπήσεις, φόβος να τσαλακωθείς, φόβος για το τι θα πει ο δίπλα, φόβος για το πώς να χαιρετίσεις, φόβος για το τι θα φας (μην είναι και παλαβό το κρεατάκι), φόβος για το πού θα παίξουν τα παιδιά σου, φόβος για το πού θα καταλήξουν τα παιδιά σου, φόβος για το τι θα φορέσουν τα παιδιά σου, φόβος για το αν θα πέσουν τα παιδιά σου (ε, βάλτε τα σε μια γυάλα επιτέλους να ησυχάσουμε).

Έπειτα έχουμε και άλλα είδη φόβων, πιο μεταφυσικά: Φόβος για το μέλλον, φόβος για το άγνωστο, φόβος για το πού πάει η ανθρωπότητα, φόβος για το πού πάει η σχέση, φόβος για το τι θα μας συμβεί, φόβος για το αν θα έρθει η καταστροφή (πλησιάζει beware!!!).

Προτείνω λοιπόν να συνεχίσουν όλο και περισσότεροι να φοβούνται, να είναι ανασφαλείς, να μην παίρνουν πρωτοβουλίες, να τα παρατάνε στην 1η δυσκολία, να μένουν σπίτι, να φτιάχουν το δικό τους κόσμο, να φοβούνται το δίπλα τους, να φεύγουν για κάπου πιο σίγουρα...Έτσι λοιπόν θα πάμε με ασφάλεια μπροστά.

...κ το λυρικό ξεκίνημα...

Νύχτα πλάκωνε τις σκεπές της Αττικής γης, πάνω από την οποία ξεπρόβαλαν γκρίζα κατασκευάσματα παρανοϊκής αρχιτεκτονικής. Μέσα σε αυτά ανέπνεε ο απλός λαός, η αστική τάξη, η νέα εργατιά της 8ωρης καθηλωτικής γραφειοκρατικής ακινησίας, χάριν επιβίωσης και αέναης διαιώνισης του είδους. Οι αρχές αυτής ταυτίζονταν με τον ανταγωνισμό, την ανάδειξη του εργαζόμενου του μήνα, παραδομένης στο χαρούμενο «χάπι» της επαγγελματικής ανέλιξης με οποιοδήποτε κόστος και της προοπτικής αύξησης της δύναμης, της αγοραστικής και ως προέκταση αυτής, της κοινωνικής αποδοχής. Γενιές που εκπαιδεύτηκαν όχι για να γευτούν τη χαρά της μόρφωσης και της αποκάλυψης αναρίθμητων πλευρών αλήθειας προς γνώση και κριτική, αλλά για να υπηρετήσουν τις κατά τόπους δυνάμεις παραγωγής χρήματος, με τον καλύτερο τρόπο. Γενιές που έμαθαν να εργάζονται σκληρά για να απορροφήσουν μαζικά τη γνώση, πολλές φορές σε 12 ωρη συνεχή και καθημερινή βάση και με ταχύτατους ρυθμούς ώστε να αποκτήσουν «εφόδια» από πολύ μικρή ηλικία και να έχουν το χρόνο να προσθέσουν και άλλα όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Οι πρόγονοί τους θέλησαν, με τις καλύτερες προθέσεις, να γαλουχήσουν απόγονους έτοιμους να αντιμετωπίσουν τη νέα τάξη πραγμάτων, μόνο που η νέα τάξη δεν ήταν έτοιμη να απορροφήσει η ίδια τις ορδές έτοιμων ανθρώπινων παραγωγικών μονάδων που αναπτύσονταν μέσα στους πυρήνες της. Η παραγωγή αυτή, για να μιλήσουμε σε όρους της τάξης, είχε εύρος αλλά όχι βάθος γνώσης. Δεν μπορούν να κατηγορηθούν οι παλιότερες γενιές, κινούμενες υπό το πρίσμα του καλύτερου και ευτυχέστερου μέλλοντος για τα παιδιά τους, ανεξάρτητα αν αυτά αποτέλεσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης και απαξίωσης όσων είχαν με πολύ σκληρή δουλειά κατακτήσει. Με το πέρας των γενεών επήλθε και το «πέρας» των παλαιότερων αξιών. Η αξία της οντότητας μετράται πλέον σε ποσότητες ιριδίζοντων χαρτιών διαφόρων χρωμάτων. Ευγενείς στους έχοντες γιατί από αυτούς μπορούμε να επωφεληθούμε, άλλωστε οι υπόλοιποι είναι αόρατοι. Είναι ευτυχές το γεγονός ότι οι οντότητες σε ηλικίες προ της πραγματικής εξόδου στην παραγωγική «αρένα» , όσο κι αν καταπιέζονται πλευρικά, γεννούν και αναπτύσσουν ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις, τις οποίες και αν καταφέρουν να διατηρήσουν μέσα στο χρόνο, αυτές λειτουργούν ως αντισώματα και εκπέμπουν την πραγματικότητα όπως θα έπρεπε να είναι...

...lyrics

There's always a time in your life,
where you have to choose which way to go.

A wrong choice can bring you anxiety,
'cause it's the one that doesn't fit you at all...

Which way to go,
illusions of success
and comes the failure and the depression...
give me the right way, the right time
and I am ready to live with that...

It is better for you to be poor but rich inside.
Keep yourself from people that want to minimize you,
make you feel so little,
not because they want to,
but you leave them space to do so...

Which way to go,
illusions of success
and comes the failure and the depression...
give me the right way, the right time
and I am ready to live with that...

Vicky, Christina, Barcelona

Ο Woody Allen έχει μεγαλώσει (σ.σ.άτιμα γεράματα, πλέον δεν εμφανίζεται ούτε καν στις ταινίες του). Μαζί του, δυστυχώς/ευτυχώς έχει ξεθυμάνει και ο γνωστός ψυχωτισμός του. Στην τελευταία του ταινία, επέλεξε να "πιάσει" ένα θέμα, το οποίο ίσως τη δεκαετία του 70 να θεωρούνταν "προοδευτικό". Πλέον, το τρίο δεν μας κάνει καμία εντύπωση ούτε είναι δείγμα ανευ ορίων και χωρίς περιορισμούς τρόπου ζωής.

Η Christina και η Vicky μοιάζουν απόλυτα, απλά η μία τολμάει να ακολουθήσει τα "πάθη" της, ενώ η Vicky "συμβιβάζεται" σε ένα προκαθορισμένο τρόπο ζωής. Βρίσκει ένα "καλό" παιδί, με το οποίο φυσικά και προχωρά σε γάμο. Η γνωριμία της όμως με τον "καλλιτέχνη" ο οποίος δεν έχει κανένα πρόγραμμα στη ζωή του (ό,τι βρέξει ας κατεβάσει δλδ), τη συγκινεί. Φυσικά και όταν βλέπει την τρελάρα Cruz με το όπλο αποφασίζει να τα γειώσει όλα και να ξαναγυρίσει στον ασφαλή τρόπο ζωής της.

Καταλαβαίνουμε τι ήθελε να πει ο Woody αλλά χρησιμοποιεί ξεπερασμένη γλώσσα. Ούτε το status του αναμαλλιασμένου "φιλελεύθερου' καλλιτέχνη μας κάνει εντύπωση (c'est passe), ούτε η persona της κοπελίτσας, Christina, που ψάνει να βρει τον εαυτό της, το άγνωστο κλπ. κλπ. μας αγγίζει (childish). Ο ρομαντισμός έχει "πεθάνει" και είναι γραφικός σήμερα. Γενικά όλες οι προσωπικότητες στο έργο ήταν προβληματικές-κονφορμιστικές. Ακόμα και το "καλό" παιδί σου προκαλούσε απροκάλυπτα τόσο απόλυτηηηηηη βαρεμάρα (όπως και έπρεπε για τις ανάγκες του έργου). Μόνος συμπαθής ο ρόλος της Maria-Elena, μάλλον επειδή η Cruz έχει πλέον αποκτήσει ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ στο πανί.

P.S.: Ξέχασα να αναφέρω τη Judy Nash (Patricia Clarkson) που έμεινε με το ανεκλπήρωτο όνειρο και ωθούσε τη Vicky να την "κάνει" με τον καλλιτέχνη (σώθηκε άραγε που δεν την άκουσε???). Όλα αυτά εννοούνται όταν έχεις πάνω από μία επιλογή και δεν σου προσφέρεται η ψευδαίσθηση του "δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά".